Gelukkig heb ik geen oorlog mee hoeven maken , dat lag natuurlijk anders bij mijn grootouders waar ik opgroeide. Zij hadden in Amsterdam de hongerwinter moeten doorstaan en dat had in vele vormen zijn sporen achtergelaten. In de vorm van honderden potten ingemaakte groenten, vele dozen zeep in de kelder, altijd grote voorraden zout, suiker en kaarsen…je weet maar nooit….
Ome sammie en tante wijntje, onze buren…zij hadden de oorlog overleefd ondanks hun ster, zij hadden een tatouage op hun arm…ik was nog klein toen ik er naar vroeg, "dat is een telefoonnummer dat ik niet mag vergeten" zei ome Sammie..Al heel jong werd mij geleerd twee minuten stil te zijn op deze avond, dat is lang als je klein bent..in onze tuin hadden wij een merel als vaste bezoeker en elk jaar als het moeilijk was om deze twee hele lange minuten stil te zijn, luisterde ik naar het zingen van de Merel.
Ik werd ouder, begon de verhalen te begrijpen en als padvindster was ik aanwezig tijdens de herdenkingen op de Dam. Ook daar was hij, misschien niet dezelfde, maar het gezang van de Merel klonk boven de stilte van de stad uit. Er gingen vele jaren voorbij sinds mijn jeugd, vele dierbaren hebben zich in mijn herdenking bij de oorlogslachtoffers gevoegd en helaas worden er nog vele oorlogen gevoerd. Elk jaar twee luttele minuten stilte…het gezang van de Merel heeft zich in mijn systeem daarmee verenigd, altijd is er wel xe9xe9n die je hoort.
Sinds jaren onze "eigen", sinds de winter van 2009 weduwnaar zijnde, Merel in de achtertuin. We hebben hem goed verzorgd de afgelopen winter. Als ik in de tuin werk is hij in de buurt in de hoop dat ik wat wormpjes omhoog spit..Natuurlijk zingt hij elke dag, maar dat hoor je meestal niet. De televisie staat aan, de koffiepot pruttelt, er wordt gebabbelt…Vanavond hoorde ik zijn prachtig gezang wxe9l… Twee minuten lang..Ik denk aan allen die door onzinnige oorlogen moesten sterven, aan allen die wijzelf moeten missen…ik sluit even mijn ogen..het gezang van de Merel brengt me terug naar het tuintje in Amsterdam, bij twee oude mensen die de oorlog ternauwernood overleefden, deze mensen die ik soms nog zo mis…ik denk aan de getatoueerde arm..telefoonnummer van de hel.
Een scala aan herinneringen in dit toch korte moment..
Het is voor zoveel mensen een bijzonder moment..
Een kort moment in de tijd…
Op 4 Mei als ik de Merel hoor zingen…

Het is weer zover, Wind, Regen en behoorlijk frisjes. Bij het uitlaten van de honden weer modderige laarzen en  een mokkende hond. Kleine Meghan vind het allemaal nog leuk, maar moeder Ariaan vind het helemaal niets ! Jammer voor haar, want met het voeren van de watervogels wordt begonnen zodra de R in de maand is en dus duurt de wandeling ietsje langer. De wandeling gaat zowiezo iets langzamer in deze tijd van het jaar, want als ik iets prachtig vind, dan is het wel dit jaargetijde. s, Morgens zie ik de nevel boven het water hangen er ligt ook een lichte nevel boven het gras en de gevallen bladeren hebben nog prachtige kleuren. Tijdens de wandeling komen we van alles tegen, kastanjes natuurlijk, allerlei zaden, noten en besjes en natuurlijk een keur aan paddestoelen en zwammen. Op het water is het rustig, de meerkoeten zitten op hun inmiddels  door hun jongen verlaten nesten en de jonge zwanen zijn nog niet op kleur maar wel zo groot als hun ouders. Het is een mooie wandeling, mooi rustig licht, daar houd ik van, de natuur komt tot rust na  de uitbundigheid van de zomer. Er staat een straffe wind, alles wordt afgestoft denk ik dan. Onze bovenburen ( familie Kauw) ruimen hun nest in de schoorsteen wat op en gooien de resten in de tuin, winterklaar..ons Roodborstje is een paar weken geleden teruggekomen, als ik wakker wordt hoor ik hem zingen. De vaste gasten doen zich te goed aan de Appels die ik aan de boom heb gelaten, ik vind het leuk dat ze er weer zijn. Eenmaal weer binnen is het heerlijk bij de brandende houtkachel, oh ja, veel gesjouw en rommel hoor, maar dat is het dubbel en dwars waard. Een uurtje later liggen poezen en honden heerlijk voor de kachel te stoven…er is rust, buiten en in huis. Een uurtje eerder donker, rolluiken dicht, schemerlampje en kaarsje aan en lekker bij de kachel, Heerlijk. Het is weer tijd voor zuurkool met spek en gevulde speculaas….misschien komt het omdat ik in de herfst ben geboren, maar ik vind het heerlijk, vooral s,avonds als de wind om het huis giert, dan denk ik vergenoegd, he lekker, eindelijk herfst !
 

 
 
Misschien omdat ik in de herfst geboren ben…Maar de herfst is dus echt mijn ding, nou ja, ding..Mijn seizoen zullen we maar zeggen. Ondanks alle nattigheid en temperatuurdaling, vind ik de Herfst heerlijk. De zomer is me misschien wel iets te uitbundig, ik houd van het rustige licht dat dit seizoen ons brengt, al die mooie kleuren en geuren, de nevel boven het water…de vogels die zich opmaken voor de winter..na een seizoen vol jong leven en uitbundige groei en bloei is er rust gekomen. Het is weer tijd voor gezelligheid. S,avonds weer eerder donker,luiken dicht, schemerlampje aan en een kaarsje natuurlijk..de houtkachel knettert weer en het huis ruikt weer naar kaneel, zuurkool met spek..oh en de speculaasjes natuurlijk. Lientje is weer aan het appeltaarten bakken en de tuin is weer voorzien van diverse vogelvoederplaatsen. De eerste trouwe kostgangers zijn gearriveerd om eerst de laatste appels van de boom te verdelen. Het is gewoon gezellig de herfst. s,Morgens  bij het uitlaten van de honden raap ik wat kastanjes, we voeren de watervogels die op hun verlaten nesten zitten en ik geniet van de nevel die uit de grond opstijgt. Stilte..regen en moddervoeten..een fikse wind..het maakt dat je weer zo heerlijk binnen komt a;s het kacheltje brand. Het is gewoon oergezellig…Herfst.

Allemaal Prettige Feestdagen en een heel voorspoedig 2010 toegewenst.
Lientje en Val.

We hadden deze week twee jarigen…Maandag was onze Destiny jarig. Niet zomaar een verjaardag, Destiny is namelijk 11 jaar geworden en dat is de eerste bulldog in 33 jaar "bullenhistorie " die dat heeft gehaald. Helaas zijn al onze Bullen net voor hun 10e verjaardag  overleden, zodat wij dat onderhand als standaard hebben aanvaard en de laatste anderhalf jaar met "kromme tenen"hebben gelopen. Natuurlijk is het een hele leeftijd voor een Bull en heeft ze aan gezondheid flink in moeten boeten. Ze heeft longemfyseem dus elke dag prednison en bisolvon. Ze loopt heel slecht en haar bespiering is nagenoeg verdwenen. Ze heeft haar levenlang al last van blaasgruis, dus krijgt ze speciaal voer. Helaas heeft ze zo eens in de paar jaar toch een fikse blaasontsteking. Nu dus ook..OP Haar Verjxe1xe1rdag..!!! echt lullig zeg. Gauw een kuurtje gehaald plus een nieuwe mand met kussen en deken, want op de bank springen gaat haar soms toch wat moeilijk af. Dat beviel goed en de kuur sloeg aan zodat Mevrouw gisteren al weer aan de stofzuiger hing, want baldadig is ze nog steeds, onze Opoe. Hoewel haar achterhand wel erg slecht wordt, gaan we toch voor de 12 jaar met deze lieve schat. Hoe dat ook, deze mijlpaal is toch maar gehaald. Dinsdag  was haar stiefkind Arie jarig. Hij is alweer vijf jaar geworden. Arie woont zo,n beetje op Destiny die hem heilig heeft verklaard hetgeen betekent dat zij verdrietig is, als hxedj’een standje krijgt en wat doe je dan ? juist , zo min mogenlijk standjes zodat we nu met een verwend boeffie zitten die zodra er dan txf3ch een standje in het vooruitzicht is, hard naar zijn pleegmoeder rent om daar meteen getroost en geknuffeld te worden. Want hij weet hoe het werkt hoor..die Aar.! Arie kreeg een grote kluif voor zijn "lustrum" en mocht uiteraard de mand met Destiny delen. Een gouden Duo die twee. Over Arie hebben we wel zorgen hoe zijn reactie zal zijn wanneer Destiny ons zou verlaten, maar wie dan leeft wie dan zorgt..voorlopig hadden we deze week een jarig duo en een bulletje van 11 jaar. !

Dit is mijn Piet..(een orginelere naam hadden we even niet )..een roze Bourk. Bourkes hebben in tegenstelling tot andere parkieten een heel zacht en lieflijk stemgeluid , het zijn heel rustige vogeltjes en ze staat in een rustig hoekje. Dus valt Pietje in onze rommelige beestenboel niet zo op. Dat is jammer want ik ben buitengewoon gesteld op mijn Pietje en dat genoegen is geheel wederzijds. Als we naar bed gaan wil Piet een kusje , anders wordt er niet geslapen. Pietje is hier in 2005 plotseling gekomen. Haar moeder hield het na een aantal jongen voor gezien en stoptte met voeren om weer op vrijerspad te gaan. Dus werd Piet (gelukkig) hier ingeleverd en heb ik haar zelf grootgebracht. Er staat altijd wel een kooitje in de schuur en dan zou er later vanwege de katten, een goed huis voor haar worden gezocht. Maar Piet werd helemaal niet bang voor de katten, wanneer ze naast de kooi zaten, trok ze hen aan de snorharen, waarop de katten diepbeledigt  de aftocht bliezen. Dus Piet bleef hier. Maar wxe9l in dat malle noodkooitje. Ik had al eens geopperd om een "fatsoenlijke"kooi te kopen, maar je weet hoe dat gaat…op de lange baan natuurlijk. Maar vandaag was het dan zover..ik had een naar mijn mening, beeldige en naar Val,s mening te dure kooi gezien..Een hele grote..mooie antieke kooi.  Ik vond de prijs geen bezwaar, voor de andere dieren wordt ook veel geld uitgegeven en waarom voor mijn Pietje dan niet..! Dat argument bleek steekhoudend. En vandaag hebben we het loeizware gevaarte dus opgehaald, mooie rit naar Friesland, op de terugweg zoals gewoonlijk weer verdwaald, dus een mooie toeristische route..net geen elfsteden maar een stuk of vier hebben wij toch wel aangedaan. Enfin, eindelijk thuis, was het zaak dat er wat flinke takken van de kersenboom werden gehaald, want Piet moest uiteindelijk ook riant kunnen zitten.En dat doet ze nu…aanvankelijk vond ze het nog wat eng om naar de bovenste tak te gaan, ze bleef me roepen, maar toen ik bij de kooi bleef staan kwam ze naar boven. Kusje hier en kusje daar…gaat een stuk makkelijker nu ik niet meer hoef te bukken. Haar eigen belletje erin en Piet was helemaal in haar sas. de takken dienen gelijk te worden gesloopt maar dan heeft ze voorlopig wat te doen. Fijn om te zien dat zo,n diertje eindelijk kan vlixe9gen in haar eigen onderkomen. rechtsonderaan de kooi heeft xe9xe9n of ander naamplaatje gezeten, dat wil ik er wel weer op hebben. Een mooi geemaiileerd plaatje met daarop Piet,s Palace.

Dit is onze onze nieuwe aanwinst…Ariaan.

Destijds vernoemd naar de jongste dochter van onze Kroonprins aangezien zij op dezelfde dag werden geboren, nu plus Minus twee en half jaar geleden. Ariaan groeide op met haar ouders en zusje op een mooie maar afgelegen Boerderij.  Ariaan is daardoor  bang voor vreemden.

Toen ik haar ging ophalen was ik een beetje bang voor de reactie van onze ouwe Destiny, die ondanks haar zeer hoge leeftijd nog steeds geen volwassen honden  op haar terrein (en bij haar heilige Arie)  tollereert.  Puppy,s geven geen problemen, maar Ariaan is volwassen en dan gaat opoe nog steeds geen knokpartij uit de weg…We hadden al allerlei rampscenario,s  klaarliggen een bench klaargezet etc. etc…. en met een beetje de zenuwen ging ik Ariaantje ophalen. De kennismaking zou zoals gewoonlijk op neutraal terrein, in dit geval in het plantsoen voor de deur (Opoe kan niet meer zover lopen) plaatsvinden. En o, wat was dat arme hondje bang.! Een bibberend hoopje Mops in het gras toen manlief met Arie en Olive naar buiten kwam. Er werd wat gesnuffeld en gekwispeld, maar zo,n bang hondje dat niet ging spelen, daar vonden ze niet veel aan. en toen kwam het grote moment..Danny kwam met Destiny…veiligheidshalve kort aan de ketting..Des keek naar het bibberende hoopje hond, keek toen naar mij en stopte met trekken. Ze bleef staan en keek nog eens..keek me nxf3g eens aan..deed een stap naar voren en gaf Ariaan een fikse lik over haar koppie..! We waren alledrie stomverbaasd.!  en ook best wel  ontroerd. Die ouwe knokmachine had het begrepen. Wat is het toch een gewxe9ldige meid. Ariaan kon  veilig mee naar binnen . Arie ging bij haar zitten zonder haar lastig te vallen en Destiny  en Olive bleven bij elkaar zitten. Ariaan lieten ze geheel met rust. Het duurde een paar dagen eer ze bij ons dorst te komen maar toen was ze er doorheen. De honden hielden nog steeds afstand. Inmiddels is ze vandaag drie weken hier.Elke dag gaat ze wat vooruit. Inmiddels speelt ze met Olive..want een Mopsed is natuurlijk bekent terrein. Ze zit graag op schoot en bij visite schiet ze niet meer meteen in de stress. Destiny vind ze nog eng en die laat haar nog steeds met rust..de topper..van de katten helemaal geen reactie, een hond meer of minder maakt  op hen  kennelijk geen indruk meer. We zijn blij met Ariaan, het is een lief en aandoenlijk hondje, we zijn natuurlijk trots op de reactie van onze toppers met nadruk op onze  "ouwe", dus so far so good.! Er is xe9xe9n kanttekening… en dat is haar naam. Wij hebben onze Arie, daar kregen we weleens comentaar op, wie noemt ze,n hond nu Arie ? Ja nou, wij dus..en nu hebben we er  twee dus. Typisch wat voor ons., lekker handig, Arie en Ariaan.

http://lientjeshome.web-log.nl/lientjeshome/

Ze hadden ruzie…Arie en Poes. Of eigenlijk Arie en xe1l onze poezen, en dat al bijna drixe9 weken lang. De onenigheid gaat over Olive…want Olive is loops !.  Nu is Arie reeds op de leeftijd van zeven maanden, door ons (mijn) toedoen, verworden tot een "je weet wel "reu, maar desondanks neemt hij zijn taak als enige man in huis, uiterst serieus. En dus is het Kater Sam en de twee poezen  niet toegestaan dat zij plaats nemen in de nu heilige en door Arie streng bewaakte mand van Olive. Nu is Poes letterlijk en figuurlijk  de "Big Mama"in huis en de praatjes van onze Aar begonnen haar danig te vervelen. Ruzie dus..enerzijds een boel geblaf en gegrom, anderzijds geblaas en gelel met daaropvolgend een flinke uitbrander van ondergetekende, die van mening is dat een "je weet wel "reu zich helemaal niet met deze zaken bezig dient te houden en dientengevolgen, geheel aan de kant van Poes staat.  Waarop  dezelfde ondergetekende weer te maken kreeg met een hevig verontwaardige hoog bejaarde Bulldog die haar pleegkind Arie absoluut heilig heeft verklaard. Maar onder het motto "Negeren doet regeren" heb ik desondanks Arie gesommeerd het af te zoenen, want zo lossen wij dit soort problemen hier op. Met het  koppie laag en op stijve pootjes toog Arie naar de stoel waar Poes zich beledigt had teruggetrokken en daar werd alles letterlijk en figuurlijk weer gladgestreken. Waarschijnlijk tot morgen…maar vooralsnog waren wij vanavond verzekerd van een redelijk rustige Vrijdagavond. En morgen…tja, maar weer afzoenen.